तू बुद्धी दे , तू तेज दे …

जन्म मरण नको आता, नको येरझार…
व्वा ! काय अभंग आहे, आणि काय मधुर आवाज आहे जीतेन्द्रजी अभिषेकी यांचा, दिवसभर कानात घुमत राहतो, कैवल्याच्या चांदण्याला भुकेला चकोर  म्हणत,थेट  पांडुरंगाला चंद्र होण्याची विनंती करताना अभिषेकी यांनी हृदयाच्या ज्या खोल आत्मीयतेने पांडुरंगाला हि विनंती केली, तितक्याच खोलीने त्यांनी जन्म मरणा विषयी आळवणी केली असेल का ?? असेल.
       आज सकाळी सकाळी काय लिहावं याचा विचार करीत असताना मित्राच्या मोबाईल वरती हे सुरेख गीत सुरु होते, गीताचं दुसरं कडवं सुरु झालं आणि माझ्या नजरेसमोरून त्या सर्व घटना चीत्राफितीसारख्या नजरेसमोरून फिरू लागल्या. मन फार अस्वस्थ झालं, पण करणार काय? वाटलं या विषयावर आपण काहीतरी लिहू शकतो. आणि फक्त लिहूच शकतो. देवानेही बोरू देवून पाठवले आणि आम्हीपण त्याचा उपयोग करताना कुठे  नाही कमी  पडणार . असो माझ्या प्रस्तावनेतून नक्कीच विषयाचा बोध होत नसेल, नाहीच होणार कारण जे विषय सर्वांसमक्ष घडले,घडतायत ते लोकांना या पुरोगामी महाराष्ट्राला समजले नाहीत, दिवसरात्र सोसीअल मिडीयावर नको त्या विषयाचा उहापोह करणाऱ्या महानुभवांना समजले नाही.  माझी नवख्याची प्रस्तावना ती  काय समजणार…?
     गावातल्या प्रतिष्ठित घरातल्या पण आपल्याच वर्गातल्या मुलीवर प्रेम केलं, वय पण कमी, अल्लड पणा करण्याच, मस्ती करण्याच  पोरींकडे बघत-बघत काहीतरी विनोद करण्याचं,पण ११ वी मधल्या या वेड्याला त्याच्या जातीनं आणि गावाच्या प्रतीष्ठेने,गावाच्याच  शिवारावर गळ्यात फास घालून लटकावला. जीव गेला पण अनेक यातना त्या शरीरानं सोसल्या, त्या असह्य झाल्या आणि त्याने प्राण सोडला. किती सहज वाचतो न आपण या गोष्टी. अख्या घराचा नायनाट केला, कालपर्यंत ज्या घरात सकाळ-सकाळी अगदी पहाटे किलबिलाट असायचा, दिवस उजाडताना त्या तांबड्या रंग छटासोबत  चुलीतला धूर कसा एकजीव व्हायचा, घरात कशी लगबग असायची, आणि … आणि आज कोणीच नाही हो घरात, एकदम स्मशान शांतता का हो ?? अहो घरात नका जाऊ त्या भिंती घाबरल्यायत, घराचे वासे पण रडतायत, घरातली सारवलेली धरणीमाय पण कोमेजली, ती आतल्या आताच रडतेय, तिच्या कुशीत झोपायला, बागडायला कुणीच शिल्लक नाही राहिलं …
ते छिन्न -विच्छिन्न झाले, त्यांच्या देहाचे तुकडे साऱ्या शिवारात पसरले, कोण म्हणून तुम्हाला भेटणार, थोरल्याचं धड कोरड्या विहिरीत आणि डोकं माहित नाही. अहो असेल इकडेच कुठेतरी…
     काल पर्यंत ज्या माणसाला शोधत असतील आज त्या माणसाच्या शरीराचे तुकडे शोधण्याची वेळ !!!
बाकीच्यांचे माहित नाही किती तुकडे झाले आणि कुठे गेले ? त्यांची जात आडवी आली कि प्रतिष्ठा, काहीही असो पण इतकी क्रूरता का ठासून भरली जाते एखाद्या विशिष्ट जातीच्या, धर्माच्या विरोधात ?
     एक किस्सा आठवला गावाकडचा- पाटलांच्या शेतात काहीतरी चोरी झालं आणि नाव आलं लक्ष्मण वर लक्ष्मण ची जात हरिजन. गावाच्या वेशीत मारुतीच्या मंदिरासमोर पाटलांनी त्याला बोलवलं आणि त्याला त्याविषयात दरडावून विचारलं. लक्ष्मण बोलला " मारुतीची शपथ आण्णा, म्या काय नाय केलं ?" तसा पटलंच राग अनावर झाला, त्याच्या जाळीच्या बनियन ला पकडत पाटील बोलले " मायघाल्या, मारुतीची शपथ घेतूस व्हय रं आर तुझी यमाई बसलीय कि गावच्या बाहीर तिची शपथ व्हाय नां "
     कधी संपणार हा वनवास, कधी मोडणार या बेड्या ज्या मध्ये आम्ही जखडलोय वर्षानुवर्षे, कधी मुक्त होणार जातीपातीची बंधन, जातीच्या नावानं दिली जाणारी आरक्षणं, आश्वासनं…
ह्यांच्या मुक्ततेचं माहित नाही पण अनेक जीव अतिशय क्रूरपणे मरत आले, नरक यातना भोगत आले, उपासमारी सोसत आले, अपमान सहन करत आले. आम्ही म्हणतो कि या सुंदर धरेवर आम्हाला देवा  पुन्हा जन्म दे. पण जे सोसतायत ते खरच म्हणत असतील " जन्म मरण नको आता, नको येरझार "
     परंतु कुठेतरी आशेचा किरण हा उगवेलच, कारण मी तर नेहमीच आशावादी असतो. दलीत समाजाचा उद्धार करण्यासाठी  त्याच समाजातील मिलिंद कांबळे नावाचा तरुण पुढे जातो आणि डिक्की सारखी संस्था नावारूपाला आणतो, दलिताच्या उद्धारासाठी. नक्कीच हि संख्या बोटावर मोजण्या एवढी आहे पण हि संख्या  वाढेल कारण सत्याचा जे शाश्वत आहे त्याचा ध्यास घेऊन जगणारी पिढी आज भारतामध्ये निर्माण होत आहे. बदल होत आहे, परिवर्तनाची आहे. जिच्यातून हा जाचमुक्त सुंदर दिवस उगवणार आहे. अशीच एक ऐकीव सुंदर ओळ समर्पित त्या सुंदर उद्धारास्तव,  त्या पांडुरंगाला " तू बुद्धी दे , तू  तेज दे … नवचेतना,विश्वास दे.जे सत्य सुंदर सर्वथा, आजन्म त्याचा ध्यास दे"


                                                                        धन्यवाद …

                                                                               अहमद शेख -९६९९९३६५७५

शिंतोडे

भारतातल्या सगळ्यात मोठ्या उत्सवाला सुरुवात झाली अन सारा महराष्ट्र एका वेगळ्या वातावरणाने भरून गेला तसा हा उत्सव गाव पातळीपासून ते देशपातळी पर्यंत कमी अधिक दिवसांनी साजरा केला जातो. आणि या उत्सवात लोकांनी श्रद्धेने पूर्ण सहभाग घेतला तर त्याचा आनंद हि तितकाच चिरकाल राहतो, परंतु आमचे लोक या उत्सवात सहभागी होण्यासाठी तसे फारसे उत्सुक दिसत नाहीत, आणि नंतर तक्रारींना  उधान…
     असो, हा उत्सव म्हणजे लोकशाहीचा आणि याच उत्सवात सहभागी होण्यासाठी मी मुंबईहून गावाकडे म्हणजे सोलापूर कडे १३ तारखेच्या सकाळी रवाना झालो,तसे सोलापूर हून पण माझे गाव जवळ -जवळ ७० किमी दूर मराठवाड्याच्या सीमेनजीक वसलेले. सकाळी मुंबईहून निघालो आणि पोहोचता - पोहोचता मला संध्याकाळचे ७:३० वाजले होते. गावात पोहोचताच,घरी जाऊन  सर्व साहित्य ठेवतो न ठेवतो तोच माझा मित्र मोटारसायकल घेऊन दरवाज्यासमोर उभा राहिला, पटकन मला गाडीवर बसविले पुढे जाताच अजून दोघे जन मागून बसले एकूण चार जण गाडीवर बसले. तिघांच्या मध्ये मी पुरता चेम्बून गेलो होतो. गाडी चा एकस्लेटर वाढला तशी गाडी रस्त्यावरचे खड्डे चुकवत धावू लागली …
     " अरे मध्या कुठे घेऊन चाललाय ? " मी असे आश्चर्याने विचारताच मागे बसलेले हर्षद आणि सागर मोठ्या मोठ्या ने हसू लागले सागर त्याचे लाल दात दाखवत बोलला " च्या मायला मुंबईला गेला माणूस कि कसा बामनावाणी बोलतुया बग हर्षा " परत दोघे दात काढू लागले तोपर्यंत गाडीच्या टाकीवर बसून गाडीची कसरत करणारा मध्या बोलला "अबे देवकर धाब्यावर जातुया आपुन, साहेबांच्याकडून पार्टी हाय "  "आरं परवा  मतदान नाय का ,त्याच्यामुळ"  मागचा हर्षा पुढे सरकत सरकत बोलला. "च्यामारी असंय का ?" मी माझी गावरान भाषा सावरत  सावरत बोललो.
     साहेब मागचे तीन वेळा आमदार होते, साहेबांचे जेवढं  वय होतं तेवढंच वय त्या रस्त्याचं पण होतं ज्या रस्त्यावरून आम्ही जात होतों. मी परत बोललो " इतक्या दिवस झालं साहेब आमदार हायेत, हि रस्ता कधी नीट होणार रं " " आरं कालच्या सभेत बोलले सायेब, सगळ्या तालुक्यात रस्तं करणार म्हणून" मध्या खड्यातला चिखल उडवत बोलला . मी मनातल्या मनात बोललो  चला  या  मुद्द्यावर साहेब परत निवडून येणार. बघता बघता आम्ही धाब्यावर पोहोचलो . साहेबांच्या कार्यकर्त्यांनी धाब्याच्या मालकाला सांगून ठेवलेलं कि 'जो कोणी आमच्या नावावर खादडायला येईल त्यांची चांगली खातिरदारी करायची' म्हणूनच कि काय कालपर्यंत मध्याला दरवाज्यावर उभं पण राहू न देणारा धाब्याचा मालक आज  त्याला मालक मालक बोलत होता. तोपर्यंत हर्षानं दाबून ऑर्डर दिली मी त्याला बोलण्याचा प्रयत्न केला  "आरं इतकं कशाला ?" इतका उशीर गप्प बसलेला  सागर बोलला "गपये शेमण्या ,दिस रात काम करून हाडं बाहीर आली आमची, पाच वर्षात्न एकदाच घावतोय सायेब , थोडा उडवला शितुडा आमच्या अंगावर तर काय झालं ?' परत मध्या बोलला  "हे बग जर बारीच्याला आमि तुजं आईकतो, तू सांगील त्या परमानं वागतो, आता आमि सांगील त्या परमान तू वागायचं आईकायचं आन वागायचं  पंधरा तारकी नंतर तूजं पर्वचन आईकायला आमी रिकामं" "आता काय आमि जरा बीजी हायेत सायबांच्या परचारात" सागर ने परत लाल दात दाखवत डायलॉग मारला, परत सगळे दात काढू लागले…
      मी दीर्घ श्वास सोडून बोललो "ठीक हाय बाबांनो, जशी तुमची मर्जी" तोपर्यंत समोरचा टेबल मांसाहरी आणि शाकाहरी पदार्थांनी भरून गेलेला होता. "आयम्या लैच खराब झाला राव तू, आता खाय दाबून सायबांच्या नावानं" , जेवण करता करता  राजकीय चर्चा हि जोरात सुरु होत्या, हे तिघं जण मला जणू आज राजकीय विश्लेषक वाटत होते, सर्व 'एक्झिट पोल' आज फिके पडणार असं वाटत होतं. तोपर्यंत सर्व ताटं रिकामी झाली होती . काडीने दात टोकरत टोकरत मध्या बोलला  "ऐ चला लवकर लवकर ,आटपा पटापट आजून बार्शीला जायचंय आपल्याला" "कशाला ?" मी पाणी पीत पीत बोललो. सागर बोलला "आरं उद्याच्याला मतदार यादी आणायची हाय लोकांस्नी चिट्ट्या वाटयाच्यात"  मध्या कानाजवळ येउन हळूच बोलला "आन पैकं बी वाटायचं"
     आम्ही परत बार्शीला म्हणजे तालुक्याच्या दिशेला निघालो, रात्रीचे ८:३० वाजले होते. इकडच्या तिकडच्या गप्पा मारत मारत आम्ही साहेबांच्या बंगल्यावर पोचलो. साहेबांचा पि.ए समोर मोठठी यादी घेऊन उभा होता सगळ्यांना मतदार याद्या देण्याचं काम तो करीत होता. आमच्या गावच्या यादीचा गठ्ठा घेऊन आम्ही निघालो. रात्री उशीर झाला होता, त्याच त्या खड्ड्यांतून गाडी धावत होती.  माळावर येताच गावात लागलेले दिवे चमकत होते मी घरच्यांना अजून भेटलोच नव्हतो. पण त्यांच्या भेटीपेक्षा माझ्या मनात निवडणूक, आमदार , मतदान  या आशयाचे विचार घोळत होते. साहेबांच्या कृपेचे कुणावर किती शिंतोडे उडणार याचाच विचार राहून राहून मनात येत होता…



                                                           अहमद शेख -९६९९९३६५७५

"मानलं बुवा"

मी पुढे पळत होतो, मागे काही लोक माझा पाठलाग करीत होते . आता खूप थकलो विचार केला थांबतोच  आता, कोण आहेत हे लोक, ते  तरी कळेल. मी धापा टाकत-टाकत  थांबलो  तोच मागून माझी एकाने कॉलर पकडली, आणि खाली गेलेली माझी मान वर उचलत बोलला ' पैसे घेऊन कुठे पळत होतास, सांग लवकर कुठल्या पार्टीचा आहेस ?' मी श्वासावर नियंत्रण मिळवीत बोललो ' अरे मी कुठल्या पार्टीचा  नाहीये, मैत्रिणीच्या लग्नाच्या पार्टीत गेलो होतो (अतिशय केविलवाणा चेहरा करीत ) आधीच मैत्रिणीच्या लग्नाचं  टेन्शन आलंय,' मी वैतागून बोललो ' आणि तुम्ही कोण ,माझ्यापाठीमागे का लागलायत ?' तोपर्यंत एकाने माझ्या खिशात हात घालून माझी एकुलती एक ५० रु. ची नोट बाहेर काढत बोलला ' आम्ही निवडणूक आयोगाच्या भरारी पथकातील अधिकारी आहोत, सांग हि नोट कुठून आणलीस ? आणि कुठे  घेऊन जात होतास? सांग लवकर '
तोपर्यंत एकाने माझ्या कानशिलात भडकावली ,जशी त्याने कानाखाली वाजवली तसा मी बेड वरून खाली आपटलो हो, अंगाला पूर्ण घाम आला होता. आणि तब्बल पाच मिनिटांनंतर माझ्या लक्षात आले कि मी स्वप्न पाहत होतो . तसा मी तिथून उठलो आणि थेट खुंटीला अडकवलेल्या माझ्या शर्ट कडे धावलो आणि पहिले कि माझ्या खिशात ती नोट होती. मी दीर्घ श्वास सोडला आणि वर्तमान पत्र वाचायला हातात घेतले आणि पहिलीच बातमी वाचली कि अमुक या ठिकाणी आमुक इतकी रक्कम भरारी पथकाने जप्त केली आणि माझ्या लक्षात आले कि स्वप्नात हेच लोक माझ्या पाठीमागे धावत होते, डोक्यात वीज चमकली तोच मैत्रिणीला दूरध्वनी लावला तिने पण अजून लग्न केलेलं नव्हतं  तसा विचारही तिने केलेला नव्हता. तिच्या शिव्या खात-खात मी फोन ठेवला, एरवी तिच्या शिव्यांचा मला राग येतो पण आज बरं वाटलं कि तीने  असा काही विचार वगैरे केलेला नाहीये .पण मी नंतर विचार केला काय हे विलक्षण इलेक्शन, वयक्तिक जीवनातही याचे परिणाम होऊ लागले.
      अहो तीन दिवस झाले या महागाईच्या जमान्यात एकच पन्नास ची नोट घेऊन फिरतोय मी, आणि हे पहा कि निवडणुकीचे दिवस आले आणि सगळीकडे गोनी-गोनी भरून नोटा सापडू लागल्या हो . जसे-जसे पृथ्वी पासून वर जावे तसे-तसे वातावरणात बदल होताना आपणास दिसतो, जसे-जसे मुंबईपासून दक्षिणेकडे आणि उत्तरेकडे जावे तसे-तसे या रकमांमध्ये बदल होताना आपणांस दिसतो. भूगोलाचा आणि माझा काही संबंध नाही पण लोकांना गोल बनवणाऱ्या नेत्यांना मी चांगलाच ओळखतो. बातमी वाचूंन कळाल कि अमळनेर जवळ एका बँकेचे  १ कोटी रुपये सापडले म्हणे,आता हि रक्कम कुणाची नेमकी माहित नाही पण रक्कम तर मोठी आहे, तसेच राजगुरुनगर नगर च्या एका उमेदवाराच्या गाडीतून २० लाख रुपये जप्त झाले, थोडं  पुढे जाऊ लातूरला चार लाख जप्त झाले, थोडं  वरती येऊ अक्कलकोट मध्ये म्हणे एका पक्षाचे कार्यकर्तेच पैसे वाटताना पकडले गेले. नागपूरमध्ये ७० लाख जप्त अरे काय किती  किती ? असो थोडं  अलीकडे येऊ परभणी मध्ये एका पक्षाच्या सर्वात वरिष्ठ कार्यकर्त्याच्या गाडीत परत चार लाख सापडले हो, एवढ्यावरच नाहीहो थांबलं म्हणे त्या गाडीत त्यांच्या महत्वाच्या कागदोपात्रांसोबत त्यांचे शुभ्र वस्त्र आणि अंतर्वस्त्र पण हो…हद्द झाली आता , आता त्यांच्या पक्षाने पण ते कबूल  केले कि हि त्यांचीच गाडी होती. अहो कबूल  तर करावाच लागेल ना "अंदर कि बात जो है " मग परत कार्यकर्ते म्हणू लागले कि माणूस परगावी फिरत असतो एवढी रक्कम तर पाहिजेच न जवळ , त्यांनी काय फुटपाथ वर झोपावे का ? अरे पण निवडणूक आयोगाने तर पन्नास हजार रुपयांचीच मर्यादा दिली आहे आणि चार लाख… आणि राहिली गोष्ट त्यांच्या झोपण्याची, मत मिळवण्यासाठी कुठल्याही थराला जाता, एखादवेळी फुटपाथच्या थराला डोकं लावून झोपलात तर फुटपाथवर झोपणाऱ्या  गरीबांची मतं तरी मिळतील .
         अहो तीन दिवस झाले मी पन्नास रुपयांची नोट घेऊन फिरतोय तरी निवडणूक आयोग आमच्या स्वप्नात येतोय आता विचार करतोय कि हि नोट घरीच ठेऊन बाहेर पडावं, पण नंतर अजून भीती वाटतेय कि घरी या लोकांचा छापा पडला तर काय  करू ?? आता तुम्हीच सांगा कि काय करू हिचं ??
  पन्नास रुपये लपवण्याच्या चिंतेने माझे केस उडू लागलेत, कोट्यावधी रुपये लापावणाऱ्या नेते मंडळींना "मानलं बुवा" आपण…
       
        

जिगरबाज जाहिरात...

जिगरबाज जाहिरात...

आज महाराष्ट्रामध्ये विधानसभा निवडणुकांचे बिगुल वाजले आणि सर्व पक्ष आपापल्या प्रचार कार्यात जोमाने लागले, विशेष म्हणजे जाहिरातबाजी करण्यासाठी एकही पक्ष मागे राहिला नाही. केलेल्या अथवा न केलेल्या कामाचा प्रचार अत्यंत प्रामाणिकपणे वेगवेगळ्या वाहिन्यांवरून होताना दिसतो आहे.
माझा महाराष्ट्र, आम्ही महाराष्ट्रवादी, छत्रपतींचा आशीर्वाद ,पवारसाहेबांच महिला धोरण, स्वछ कारभार इ . विशेषणे स्वतःला व महाराष्ट्राला लावली जात आहेत जनतेला न विचारता हे त्यापेक्षा विशेष. गम्मत म्हणजे ह्या जाहिराती एकापाठोपाठ दाखवल्या जातात एकाच वाहिनीवर. उदा पहिल्यांदा काँग्रेस ची जाहिरात येते- पृथ्वीराज चव्हाणांच्या माध्यमातून त्यामध्ये स्वछ कारभार हा राग स्वतः मुख्यमंत्री आळवताना दिसतात आणि ते स्वतः एका कागदपत्रावर सही करताना दिसतात, आणि आज लगेचच सावंतवाडीमध्ये नितीन गडकरी यांनी त्यांची खिल्ली उडवली म्हणे ‘आता सही दिसतेय ती फक्त जाहिरातीमध्ये’ आणि खरचं या जाहिरातीच्या निमित्ताने का होईना पण लोकांना कळली तरी कि मुख्यमंत्र्यांची सही आहे तरी कशी, लगेच त्यानंतर आम्ही महाराष्ट्रवादी म्हणत राष्ट्रवादी काँग्रेसची जाहिरात येते त्यामध्ये मुंबईतले रस्ते, स्वच्छ फळबागा, पाण्याची सोय, मेट्रो, मुंबईचे विमानतळ आणि शेवटी त्यांचे नेते असे चित्र दाखवले जाते, मध्यंतरी कोणीतरी गमतीने म्हटले कि ‘द्राक्षांच्या बागांचे चित्रीकरण हे पंजाब मधले आहे आणि पवारसाहेबांचे महिला धोरण अजून त्यांच्याच नेत्यांना नीट समजले नाही आणि त्या बिचाऱ्या एअर होस्टेस ला काय समजणार ?’ लोकांमध्ये बराच काळ हशा पिकला.
असो, राष्ट्रवादीचे म्हणणे असे असावे कि पहिली जाहिरात दाखवलेली विसरा आणि आम्ही जे म्हणतो ते ऐका तेवढ्यात त्या TV स्क्रीन चा थोडासा भाग वर सरकतो आणि डाव्या कोपऱ्यात लिहिलेले असते ‘ आजचा रंग पिवळा (काळा, नीला,लाल जो असेल तो ) आणि भविष्याचा रंग भगवा ‘ अर्थातच हि जाहिरात शिवसेनेची आणि ती स्क्रीन मोठी होतानाच लगेचच भाजपची जाहिरात येते, त्यामध्ये एक बेकार तरुण ऑटो रिक्षामधून सरकारच्या नावाने खडे फोडत असतो ,एक वृध्द माणूस गळ्याला पट्टा लावून रस्त्यामध्ये पडलेल्या खड्ड्यांच्या शेजारी उभा राहतो आणि सरकारचा असली चेहरा दाखवण्याचा प्रयत्न करतो आणि हि शेवटची जाहिरात जणू सांगतेय कि पहिले तिन्ही महाराष्ट्र सांभाळायच्या लायकीचे नाहीत आम्हाला संधी देऊन पहा.  त्यावर  शरद पवार म्हणाले कि ‘भाजप महाराष्ट्राची नकारात्मक प्रतिमा दाखवण्याचा प्रकार त्यांच्या जाहिरातीमधून करत आहेत’ मी तर दुसऱ्यांनी केलेली चांगली कामे दाखवली नसती कधी, पावरसाहेबांची काय इच्छा आहे ते काय कळायला मार्ग नाही. वेगवेगळ्या जाहिरातींमधून आपापल्या  पक्षाची प्रतिमा उंचावण्याचे काम त्या  त्या पक्षाचे निष्ठावंत कार्यकर्ते करताना दिसताहेत निवडणुका जवळ आल्या कि हे कार्यकर्ते कामाला लागतात, मग ते थोडाही मागे वळून विचार करीत नाहीत की खरच आपल्या पक्षाची लायकी आहे का या जाहिरातीसाठी  पण ते का करतील कारण पक्षाशी निष्ठा असलेला तो कार्यकर्ता असतो, पक्षामध्ये त्याच्या मताला किती स्थान आहे हा वेगळा मुद्दा आहे खर म्हणजे त्याला स्वतःच असं वेगळ मत आहे कि नाही हा पण गमतीदार चर्चेचा विषय आहे, या जाहिरातबाजीमध्ये आपला पण फोटो कुठेतरी कोपऱ्याला का होईना पण लागला पाहिजे याची काळजी तो घेत असतो स्वतः डीजयानर च्या बाजूला बसून साहेबांच्या चेहऱ्यावरचे डाग अतिशय प्रामाणिक पणे तो साफ करत असतो, साहेबांच्या जाहिराती करत असताना स्वतःच्या मनातले त्यांच्याविषयीचे डाग पण तो साफ करत असतो कधीही सहवास न लाभलेल्या साहेबांच्या फलकावरील आपलं माणूस हे नाव उमटवताना कदाचित या कार्यकर्त्याचा उरही भरून येत असेल.

परत असो, ११ दिवसांनंतर या निवडणुकांची रणधुमाळी संपेल आणि त्यांच्या विकासाच्या जाहिरातीही बंद होतील, जिंकणारे जल्लोषात असतील तर हरणारे तोट्यात गेलेला हिशोब तपासत बसतील त्यामध्ये जाहिरातींचा खर्च हा प्रामुख्याने असणार, आजपर्यंत जे जे नेते होऊन गेले त्यांना जमिनीवरून वर नेण्याचा व वरून खाली आपटण्याचा पराक्रम जेवढा प्रसारमाध्यमांनी केला कदाचित तेवढा पराक्रम त्यांच्या विरोधकांनीही केला नसेल, अर्थातच याला काही मंडळी अपवादही असतील, पण हि सत्य परिस्थिती होय. या सर्व प्रसारमाध्यमांनी पाच वर्षात जेवढी कमाई केली नसेल तेवढी ते आत्ता या माध्यमातून करताना दिसताहेत. वर्तमान पत्रांमध्ये सुरुवातीच्या दोन पानांवर या वेगवेगळ्या पक्षांच्या जाहिरातींचा सूळसुळाट दिसतोय आणि या महाराष्ट्रातील निवडणुकींना खऱ्या अर्थाने रंगत आल्याची दिसतेय. अर्थातच या सर्वांमध्ये माध्यमांची भूमिका हि नेहमीप्रमाणेच महत्वाची ठरताना दिसतेय मग तो प्रचार खोटा असो वा खरा शेवटी हि जनताच ठरवेल कि कोण या महाराष्ट्रावर आपली सत्ता गाजवेल.
आणि ज्या जाहिराती त्यांनी निवडून येण्यासाठी बनवल्या आहेत त्याच जाहिरातींमुळे त्यांचा हशा पिकू लागल्याचे चित्र आपल्याला दिसते ते म्हणजे "कुठे  नेउन ठेवलाय, महाराष्ट्र माझा. " या जाहिरातीमधून.  काँग्रेस  ने  महराष्ट्रा ची केलेली प्रगती दाखवण्यासाठी "सर्वात पुढे महाराष्ट्र , महाराष्ट्र माझा " या जाहिरातीची निर्मिती करताच त्याला प्रत्युत्तर म्हणून "कुठे नेउन …" ची जाहिरात बनवली आणि सोसिअल मिडिया वर प्रचंड प्रमाणात याची खिल्ली उडवायला सुरुवात केली " वडापाव वरून गर्लफ्रेंड ,बर्गरवर  गेली अरे कुठे नेउन ठेवलाय महाराष्ट्र माझा " अशा प्रकारांच्या विनोदांचा सुळसुळाट सुटलाय. अर्थातच याचा जबर फटका काँग्रेस ला बसणार हे नक्कीच. आणि हि जाहिरात बनवणाऱ्या पियुष पांडे यांचेही अभिनंदन केले पाहिजे .    

आज या जाहिराती नाईलाजास्तव सांगताहेत कि बाबांनो ह्या उमेदवाराच्या चेहऱ्याकडे बघून मत नाही दिलं तरी चालेल पण आमच्या कडे बघून तरी या कपाळ करवंट्यानां निवडून द्या. आमच्यावर घेतलेली मेहनत बघून, आमच्यात भरलेलं संगीत बघून, सुंदर चित्रीकरण बघून (मग ते महाराष्ट्रातलं नसलं तरी चालेल), आमच्या मध्ये भरलेले भाव बघून, आमच्यावर लावलेले भाव बघून, शब्दांची मोडतोड करण्यासठी घातलेले घाव बघून, आमच्या द्वारे दिसणारे या चोरांना,साव बघून यांना निवडून आणा आणि एकदाची काय ती लोकशाही परंपरेला पार पाडा.त्यामुळे नेते मंडळींची मानसिकता अशी दिसून येते कि “आम्ही कसेही असो आमची जाहिरात जिगरबाज असावी”.

                                                                                                  अहमद  शेख . 

भगत सिंगांच्या इतिहासाचे - उपहास, विपर्यास आणि भविष्य.

• 
  
• 

भगत सिंगांच्या इतिहासाचे - उपहास, विपर्यास आणि भविष्य.

आज शहीद भगत सिंग यांची १०७ वी जयंती त्यानिमित्त हा आगळा वेगळा केलेला उहापोह, त्यांनी या देशासठी दिलेल्या बलिदानाचे मोल या देशालाच नव्हे तर संपूर्ण जगाला माहित आहे, ते तर सांगण्याची काही गरजच नाही कारण भगत सिंग म्हटल्यानंतर आपसूकच त्यांच्या नावाच्या आधी शहीद हे विशेषण लागून जाते.
वयाच्या २३ व्या वर्षी फासावर चढणारे भगत सिंग हे एकमेव क्रांतिकारक असावेत , जगामध्ये जेंव्हा-जेंव्हा क्रांती झाली तेंव्हा-तेंव्हा त्या क्रांतीचे शिलेदार हे तरुण युवकच होते याचा इतिहास साक्षीदार आहे मग त्यामध्ये जगाच्या अटकेपार भारतीय संस्कृतीचा झेंडा रोवणारे स्वामी विवेकानंद असोत, आझाद हिंद सेनेचे सुभाषबाबू किंवा मग भगत सिंग असोत, प्रत्येक आघाडीवर हा युवकच होता.
आणि आजही युवकांची गरज या देशाला आहे, पण सर्वात जास्त युवक तर आज याच देशात, तरी आपण म्हणतो कि या देशांला युवकांची गरज आहे. गरज खऱ्या अर्थाने या युवकांच्या ताकदीची आहे, त्यांच्या वैचारिकतेची आहे जी आज कुठेतरी स्वैराचार, अनाचार ,अत्याचार, हिंसाचार या कडे वळताना दिसतेय. आणि हे का याचा बरिकतेने विचार करण्याची गरज आज निर्माण होत आहे.
भगत सिंगांच्या नावाखाली आज अनेक संघटना समाजामध्ये अराजकता माजवताना दिसताहेत, व्यवस्थेच्या विरोधात तरुणांना भडकावण्याचे काम करत आहेत, भगत सिंगांनी जे केलं ते या भारत मातेसाठी केलं, त्यांनी संसदेत स्फोट केला पण एखाही व्यक्तीचा त्यात मृत्यू झाला नाही, काकोरी कटामध्ये लुटलेला सर्व ऐवज इंग्रजाच्या ताब्यातला होता एकाही भारतीयाला त्याची झळ त्यांनी पोहोचू दिली नाही, त्यांची विचारधारा हि तत्कालीन परकीय सत्तेविरोधात होती, त्यांचे विचार,त्यांची कृती देशहितासाठीच होती – देशाच्या स्वातंत्र्यासाठीच होती मार्क्स, लेनिन, माओ किंवा चीग्वेरा साठी नव्हती, स्वकियांशी मतभेद जरूर असतील परंतु विरोध कधीच नव्हता हे जाणून घेण आजची गरज आहे. आम्ही लहानपणापासून भगत सिंगाना वाचत आलो अभ्यासत आलो, त्यांच्या नावाच्या आधी आम्ही शहीद वाचले पण आज कॉम्रेड कुठून आले हे कळतच नाही. म्हणजे काहींना शहीद पेक्षा परकीय अशाश्वत विचारावर आधारित तयार केलेलं तथाकथित पद हेच श्रेष्ठ वाटतंय याची खंत वाटल्याशिवाय रहात नाही. आम्ही आजपर्यंत त्यांच्या हैट घातलेल्याच तस्वीरी पहिल्या जी हैट त्यांनी एका संकटातून निसटण्यासाठी घातलेली होती, तीच परकीय पद्धत आजपर्यंत आम्हाला दाखवण्यात आली. हि टोपी त्यांनी आधी कधीच घातलेली नव्हती किंवा नंतरही कधी घातली नाही मग अस का ? याचाही विचार आम्ही कधी केला नाही परंतु आज तो विचार करण्याची वेळ खऱ्या अर्थाने आलेली आहे.
कारण या सर्व गोष्टींचा फायदा आज या देशामध्ये अंतर्गत कलह वाढवण्यासाठी बाह्यशक्ती घेत आहेत, हे पण आज जाणून घेतल पाहिजे आणि खऱ्या अर्थाने हि जबाबदारी तुमच्या माझ्यासारख्या तरुणाची आहे इथे पळवाट नाहीये आणि ती शोधणाऱ्या युवकाला कदाचित भारतीय म्हणवून घेण्याची लाज वाटत असावी.
अंतर्गत कलह वाढवणारा नक्षलवाद आणि त्याच्या समर्थित संघटना या भगत सिंगांचा पुरेपूर गैरवापर करताना दिसताहेत भगत सिंगा वरती एखादं गीत तयार करायचं आणि तरुणांना व्यवस्थे विरोधात चीथवायचं त्यांच्या हातांमध्ये हत्यार द्यायचं आणि रक्तरंजित नरसंहार करून क्रांतीच नाव पुढे करायचं. भगतसिंग आज असते तर या लोकांना आणि या विचारधारेला कधीच देशाबाहेर हद्दपार केल असतं. देशभक्ती मंच, कबीर कला मंच, लोकायत अशी नावे धारण करून महाविद्यालय परिसरात नक्षलवादी चळवळी पसरवण्याच काम आज दुर्दैवाने जोमात सुरु आहे ते केवळ तरुणांच्या दुर्लक्षामुळे.
हिंसाचार ज्यांना कधीच मान्य नव्हता, भारतीयांसाठी जे फासावर चढले असे भगत सिंग, गरीब आदिवासींना लुटणाऱ्या, फक्त संशय घेऊन निरपराध्यांचा गळा कापणाऱ्या, वर्गशत्रु ठरून एकाच जिल्ह्यात वर्षाला सातशे सातशे वनवासींच्या कत्तली करणाऱ्या नक्षलवाद्यांचे व त्यांच्या या समर्थित संघटनांचे कधीपासून आदर्श ठरले याचापण साकल्याने विचार झाला पाहिजे, याची पण चर्चा झाली पाहिजे.
भगतसिंगांचा इतिहास तर सर्वच आपल्या परीने सांगण्याचा प्रयत्न करतील कदाचित बरोबर हि सांगतील परंतु याच इतिहासच भविष्यात जे मातेरे होण्याच संकट आज आपल्यापुढे उभं ठाकलं आहे, त्याला एका वेगळ्या चौकटीतून मांडण्याचा केलेला हा प्रयत्न.
पुनश्च एकदा भगत सिंगांना त्यांच्या कार्यकर्तृत्वाला अभिवादन …
जय हिंद…